Płyta winylowa z bardzo bliska

     Historia czarnej płyty sięga odległego roku 1887, gdy Emil Berlinger wynalazł gramofon, udoskonalając fonograf - wcześniejszy wynalazek Thomasa Edisona. Od tamtych czasów niewiele się zmieniło, jeśli chodzi o ich zastosowanie, bo wielu DJ-ów po dziś dzień czci taką formę zapisu muzyki ponad wszystkie inne nowoczesne gadżety.
   Naukowiec z nowojorskiego uniwersytetu Rochester, Chris Supranowitz, pracująć na co dzień w insytucie optyki, postanowił przyjrzeć się temu zjawisku z bliska. Dosłownie. Podobno wymaga to nieco więcej pracy, niż zwykłe wstawienie płyty pod przyrządy optyczne skomplikowanego mikroskopu elektronowego.





      Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego wszyscy tak kochamy winyle za ich brzmienie? Wiąże się to z prostym faktem wynikającym z kompletnie odmiennych standardów dla ostatecznego masteringu utworów lądujacych na takim nośniku. Przez lata europejską normą było obcięcie basu na 250–300 Hz i sopranów powyżej 10 kHz o kilka decybeli względem reszty. Oczywiście dziś trudno byłoby zaakceptować takie brzmienie, zwłaszcza na imprezie - jednak to właśnie o nim mówi się z łezką w oku i tęsknotą w głosie...

      Każdy maniak wyłoży Wam natychmiast milion powodów, dlaczego to igła skacze od basu poniżej 60Hz i jak to brzmienie analogowe jest cieplejsze od cyfrowego. Nikt z nich nie wytłumaczy natomiast, dlaczego płytę winylową ze spokojem zgramy do postaci pliku WAV lub mp3 i bezproblemowo odtworzymy to samo "ciepło". Podobnie jak w przypadku najpiękniejszych modelek świata, w "czarnuchach" kochamy drobne niedoskonałości - bo czymże jest przykuwający uwagę, lekko krzywy nos, wobec idealizowanej przez nas całej reszty?